Το παγκόσμιο μπάσκετ θρηνεί σήμερα την απώλεια ενός από τους πιο εμβληματικούς παίκτες που πάτησαν ποτέ στα ευρωπαϊκά και διεθνή παρκέ. Ο θρυλικός Πορτορικανός σέντερ, Χοσέ «Πικουλίν» Ορτίθ, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 63 ετών, έπειτα από μια σκληρή αλλά άνιση μάχη με τον καρκίνο.
Η είδηση του θανάτου του, που έχει σκορπίσει θλίψη σε φιλάθλους, παλιούς συμπαίκτες και αντιπάλους σε όλο τον κόσμο, επιβεβαιώθηκε επίσημα από την Ομοσπονδία Μπάσκετ του Πουέρτο Ρίκο (FBPUR). Ο Ορτίθ, ο οποίος τους τελευταίους μήνες αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο Άνσφορντ (Ashford Presbyterian Community Hospital) στο Σαν Χουάν από την 1η Μαΐου, όπου και κατέληξε, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του και τον αθλητικό κόσμο.
Ο Ορτίθ διέγραψε λαμπρή πορεία στα παρκέ ανά τον κόσμο, αγωνιζόμενος από το NBA και τους Γιούτα Τζαζ (1988-90), μέχρι την Ευρώπη, τη Ρεάλ Μαδρίτης (1990) και την Μπαρτσελόνα (1990-92), αλλά και τη χώρα μας την Ελλάδα, με τις φανέλες του ΓΣ Λάρισας (1994-95), του Ηρακλείου (1995-96) και του Άρη (1996-97, 1997-98).
Ο «στρατηγός» της Εθνικής Πουέρτο Ρίκο
Η προσφορά του Ορτίθ στο μπάσκετ δεν περιορίζεται στους συλλόγους. Ήταν η «ψυχή» και ο ηγέτης της Εθνικής ομάδας του Πουέρτο Ρίκο για σχεδόν δύο δεκαετίες. Συμμετείχε σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες (1988, 1992, 1996, 2004) και σε τέσσερα Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1990, 1994, 1998, 2002), οδηγώντας τη χώρα του σε ιστορικές νίκες.
Σε μια από τις πιο θρυλικές στιγμές της καριέρας του, ήταν παρών και καθοριστικός στον ιστορικό θρίαμβο του Πουέρτο Ρίκο επί της “Dream Team” των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 (92-73), μια νίκη που παραμένει χαραγμένη στη μνήμη των φιλάθλων ως μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Ορτίθ αντιμετώπισε προσωπικές δυσκολίες και προβλήματα με τη δικαιοσύνη, ενώ η μάχη με τον καρκίνο τον ταλαιπώρησε σημαντικά. Παρόλα αυτά, η κληρονομιά του στο άθλημα παραμένει ακέραιη. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε άμεσα μηνύματα συμπαράστασης από ομάδες, παίκτες και παράγοντες από κάθε γωνιά του πλανήτη.
Το παγκόσμιο μπάσκετ αποχαιρετά σήμερα όχι μόνο έναν σπουδαίο αθλητή, αλλά έναν άνθρωπο που με το πάθος και το ταλέντο του ενέπνευσε γενιές νεότερων αθλητών και αγαπήθηκε όσο λίγοι στις χώρες όπου αγωνίστηκε. Καλό ταξίδι, Πικουλίν.