Στο αεροπλάνο, μια γυναίκα που ήταν πεπεισμένη ότι είχε τα πιο όμορφα πόδια προσπάθησε να τραβήξει την προσοχή του συζύγου μου: χρειάστηκε να της δώσω ένα σκληρό μάθημα.
Στην πτήση, μια γυναίκα που ήταν πεπεισμένη πως είχε τα πιο όμορφα πόδια προσπάθησε να τραβήξει την προσοχή του συζύγου μου: χρειάστηκε να της δώσω ένα σκληρό μάθημα.
Μέσα στην καμπίνα του αεροπλάνου επικρατούσε μια παράξενη ατμόσφαιρα. Κάποιοι επιβάτες διάβαζαν βιβλία, άλλοι είχαν αποκοιμηθεί, ενώ μερικοί περίμεναν τα ποτά τους. Ωστόσο, μια γυναίκα κατάφερε να τραβήξει όλα τα βλέμματα. Είχε απλωθεί στο κάθισμά της με τα μακριά, γυμνά της πόδια τεντωμένα στο διπλανό κάθισμα, σαν να της ανήκε όχι μόνο η σειρά αλλά ολόκληρο το αεροσκάφος.
Το μεταλλικό χρυσό της μπουφάν άστραφτε στο φως που έμπαινε από το παράθυρο, και εκείνη διόρθωνε επιδεικτικά τα μαλλιά της, κοιτάζοντας προκλητικά κάθε άντρα που περνούσε. Συμπεριφερόταν λες και τα πόδια της ήταν ο μεγαλύτερος θησαυρός του πλανήτη και ολόκληρη η καμπίνα όφειλε να τα θαυμάζει.
Καθόμουν μία σειρά πιο πίσω, παρατηρώντας την επιδεικτική της παράσταση. Στην αρχή απλώς με ενόχλησε ελαφρώς. «Ο καθένας έχει το δικαίωμα να φέρεται παράξενα», σκέφτηκα. Όμως είχε κλείσει τον διάδρομο προς την τουαλέτα, αναγκάζοντας όποιον ήθελε να περάσει να της ζητά να μετακινήσει τα πόδια της. Τα μετακινούσε αργά, σαν να τους έκανε χάρη που έπρεπε να εκτιμήσουν.
Ύστερα ήρθε η χειρότερη στιγμή. Παρατήρησα ότι το φλερτ της γινόταν πιο έντονο. Αχνά χαμόγελα, βλέμματα μισόκλειστα, κινήσεις επίτηδες αργές… Οι άντρες που περνούσαν είτε έστρεφαν γρήγορα το κεφάλι τους αλλού είτε της χαμογελούσαν αμήχανα. Εκείνη γαντζωνόταν σε κάθε ψήγμα προσοχής, σαν να το είχε απόλυτη ανάγκη.
Υπέμενα. Έλεγα στον εαυτό μου πως όλοι έχουμε ανασφάλειες και κρυφές επιθυμίες. Όμως η υπομονή μου έσπασε όταν τα βλέμματα και οι χειρονομίες της στράφηκαν προς τον σύζυγό μου. Τον κοίταζε με τόσο απροκάλυπτη πρόκληση που ένιωσα την οργή να με πλημμυρίζει.
Κι έτσι αντέδρασα, χωρίς καμία μεταμέλεια, γιατί υπερασπιζόμουν την οικογένεια και τον σύντροφό μου.
Οι σφυγμοί μου επιταχύνθηκαν. Στο χέρι μου κρατούσα ένα ποτήρι ζεστό καφέ, που μόλις μου είχε δώσει η αεροσυνοδός. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα πως δεν θα έμενα άλλο παθητική.
Σηκώθηκα, προσποιούμενη ότι απλώς περπατούσα στον διάδρομο, και ακούμπησα πάνω της. Ο καφές χύθηκε κατευθείαν στα πόδια της.
Ούρλιαξε τόσο δυνατά που όλοι οι επιβάτες γύρισαν να κοιτάξουν. Πετάχτηκε όρθια έξαλλη και άρχισε να τινάζει τις σταγόνες, εκτοξεύοντας βρισιές μέσα στην οργή της.
Την κοίταξα κατάματα και της είπα ήρεμα:
«Τώρα θα καταλάβεις πώς νιώθω όταν στοχοποιείς τον σύζυγό μου.» Αξιολύπητη γυναίκα.
Πάγωσε, αιφνιδιασμένη από τα λόγια μου. Η ψεύτικη υπερηφάνειά της, αυτή η ψευδαίσθηση κυριαρχίας, διαλύθηκε. Γέλια και ψίθυροι απλώθηκαν στην καμπίνα. Επέστρεψα στη θέση μου απόλυτα ήρεμη.
Και να σου πω κάτι; Δεν το μετάνιωσα. Ούτε για μια στιγμή.