Στα 51 μου μετακόμισα να ζήσω με έναν αθλητικό άντρα, αλλά ήδη από την πρώτη μέρα μου πήρε το φαγητό και είπε ψυχρά: «Με αυτό το βάρος δεν επιτρέπεται να τρως μετά τις έξι» 🫣😢
Είμαι πενήντα ενός ετών. Είμαι διαζευγμένη εδώ και αρκετά χρόνια. Ο γιος μου είναι ενήλικος, ζει τη δική του ζωή, έχει οικογένεια και τις δικές του έγνοιες. Εργάζομαι ως οικονομική διευθύντρια σε μια μεγάλη εταιρεία και κερδίζω αρκετά ώστε να μη χρειάζομαι τίποτα από κανέναν. Έχω δικό μου διαμέρισμα δύο δωματίων, αυτοκίνητο και μια ήρεμη, τακτοποιημένη ζωή.
Δεν είμαι τέλεια και ποτέ δεν προσπάθησα να γίνω. Έχω μια συνηθισμένη σιλουέτα, όχι μοντέλου, αλλά περιποιημένη. Ξέρω να φροντίζω τον εαυτό μου και ξέρω ακριβώς τι θέλω. Και μέχρι πρόσφατα ήμουν σίγουρη ότι δεν χρειαζόταν να αλλάξω τίποτα.
Πριν από περίπου εννέα μήνες, φίλοι μού γνώρισαν τον Μάικλ. Είναι πάνω από εξήντα, αλλά δείχνει νεότερος από την ηλικία του. Αθλητικός, προσεγμένος, σε καλή φόρμα. Στο παρελθόν υπηρέτησε στον στρατό, τώρα είναι συνταξιούχος και κατά καιρούς συμβουλεύει ιδιωτικές εταιρείες. Έδινε την εντύπωση ενός σίγουρου και αξιόπιστου άντρα.
Τους πρώτους μήνες όλα ήταν τέλεια. Ήταν προσεκτικός, ήξερε να ακούει, φλέρταρε όμορφα. Ποτέ δεν χώριζε τον λογαριασμό στο εστιατόριο, διάλεγε πάντα ο ίδιος τα λουλούδια και τα χάριζε χωρίς αφορμή. Ούτε μία φορά δεν με πλήγωσε με σχόλια για την ηλικία ή την εμφάνισή μου. Δίπλα του ένιωθα γυναίκα.
Μετά από μερικούς μήνες πρότεινε να ζήσουμε μαζί.
— Είμαστε ενήλικες άνθρωποι, — είπε ένα βράδυ. — Γιατί να το τραβάμε, αφού είμαστε καλά;
Συμφώνησα. Είχε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα, καλή περιοχή, πρόσφατη ανακαίνιση. Όλα έδειχναν ήρεμα και αξιόπιστα.
Ακριβώς για οκτώ ημέρες.
Την ένατη ημέρα γύρισα στο σπίτι μου.
Πρώτη μέρα
Ξύπνησα νωρίς και δεν τον είδα δίπλα μου. Στην κουζίνα μαγείρευε κάτι, όρθιος μπροστά στην κουζίνα, με φόρμα.
— Καλημέρα, — είπε εύθυμα. — Κοιμήθηκες καλά;
— Ναι. Και τι έχουμε για πρωινό;
— Πλιγούρι βρώμης. Η πιο σωστή επιλογή.
— Με γάλα; — ρώτησα.
Κούνησε αμέσως το κεφάλι.
— Καλύτερα όχι. Μετά τα πενήντα τα γαλακτοκομικά δεν χρειάζονται.
— Τα χωνεύω μια χαρά, — απάντησα ήρεμα.
— Δεν είναι θέμα χώνεψης, αλλά ωφέλειας, — είπε και μου έβαλε το πιάτο μπροστά.
Η βρώμη ήταν με νερό, άγευστη. Ρώτησα για ζάχαρη, πρότεινε να την αντικαταστήσω με μέλι. Έβαλα λίγο παραπάνω, αλλιώς δεν τρωγόταν.
Αποφάσισα να μην δώσω σημασία. Σκέφτηκα ότι απλώς είχε τις συνήθειές του.
Τρίτη μέρα
Το βράδυ γύρισα από τη δουλειά κουρασμένη και πεινασμένη. Άνοιξα το ψυγείο και είδα μόνο βραστό κρέας, λαχανικά και προϊόντα χωρίς λιπαρά.
— Έχεις κάτι πιο απλό; — ρώτησα. — Για παράδειγμα ένα σάντουιτς;
Με κοίταξε με μια ελαφριά έκπληξη.
— Γιατί το θέλεις αυτό; Είναι γεμάτο χημεία.
— Θέλω ένα κανονικό βραδινό, — είπα.
— Κανονικό βραδινό είναι κοτόπουλο και λαχανικά, — απάντησε. — Όλα τα άλλα κάνουν κακό.
Έβαλε το φαγητό στο πιάτο και άρχισε να εξηγεί ποιο μέρος είναι για τι, τι ποσοστά πρέπει να υπάρχουν και γιατί δεν πρέπει να τρώμε περισσότερο.
Έφαγα. Μία ώρα αργότερα πείνασα ξανά.
— Μπορώ να φάω λίγο ακόμα; — ρώτησα.
— Όχι, — απάντησε. — Είναι αρκετό. Δεν πρέπει να διαστέλλεται το στομάχι.
Όταν αργότερα πλησίασα το ψωμί, με σταμάτησε.
— Είναι ήδη αργά. Μετά τις έξι το φαγητό γίνεται λίπος.
— Πεινάω, — είπα.
— Δοκίμασε να πιεις νερό, — πρότεινε. — Συχνά μπερδεύουμε την πείνα με τη δίψα.
Πήγα για ύπνο με άδειο στομάχι.
Έκτη μέρα
Το πρωί βγήκα από το μπάνιο και είδα τη ζυγαριά στη μέση του δωματίου.
— Ας ζυγιστούμε, — είπε.
— Γιατί;
— Πρέπει να παρακολουθούμε τις αλλαγές.
— Δεν σκοπεύω να το κάνω, — απάντησα.
Με κοίταξε σοβαρά.
— Για το ύψος σου, το βάρος σου είναι πάνω από το φυσιολογικό. Είναι ρίσκο.
— Εμένα το βάρος μου με ικανοποιεί.
— Εσένα ίσως, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι υγιές, — είπε. — Θέλω απλώς να είσαι υγιής.
Άρχισε να μιλά για πλάνο, πρόγραμμα, προπονήσεις και αριθμούς. Εκείνη τη στιγμή, για πρώτη φορά, ένιωσα ότι δίπλα μου δεν υπήρχε άντρας, αλλά εκπαιδευτής.
Την όγδοη μέρα ξεκίνησε ένας τέτοιος εφιάλτης που δεν άντεξα και απλώς έφυγα τρέχοντας από αυτόν τον άνθρωπο 😢☹️ Συνεχίζω την ιστορία μου στο πρώτο σχόλιο και ελπίζω πραγματικά στη στήριξή σας 👇👇
Όγδοη μέρα
Στη δουλειά υπήρχε γιορτή. Έφερα στο σπίτι ένα κομμάτι τούρτα, ήθελα να πιούμε τσάι μαζί.
Άνοιξε το κουτί, κοίταξε και χωρίς να πει λέξη το πέταξε στα σκουπίδια.
— Σοβαρά μιλάς; — ρώτησα.
— Αυτό είναι ανθυγιεινό, — απάντησε ήρεμα. — Δεν μπορώ να σου επιτρέψω να το φας.
— Πέταξες το φαγητό μου.
— Σε φρόντισα, — είπε. — Μετά θα με ευχαριστήσεις.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τα πάντα.
Ένατη μέρα
Μάζευα τα πράγματά μου σιωπηλά. Ξύπνησε και με κοιτούσε μπερδεμένος.
— Πού πας;
— Φεύγω.
— Γιατί;
— Γιατί δεν θέλω να ζω υπό έλεγχο. Δεν θέλω να μου λένε πότε να τρώω, πόσο να ζυγίζω και τι μου επιτρέπεται.
— Μα σκέφτομαι την υγεία σου.
— Όχι, — είπα. — Σκέφτεσαι το πώς πρέπει να είμαι, όχι το ποια είμαι.
Έφυγα. Δεν με σταμάτησε.
Τώρα είμαι στο σπίτι. Στο τραπέζι έχω ένα σάντουιτς και ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι. Κανείς δεν μετρά θερμίδες και κανείς δεν κάνει κηρύγματα. Αύριο θα συναντήσω μια φίλη και θα παραγγείλω επιδόρπιο, γιατί το θέλω.