Ο μεθυσμένος σύζυγός μου προσπάθησε να με ταπεινώσει μπροστά στους συναδέλφους του, αλλά μετά έκανα κάτι που τον έκανε να μετανιώσει βαθιά για τις πράξεις του 😨😲
Στη ζωή υπάρχουν στιγμές που ξαφνικά καταλαβαίνεις: δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο έτσι. Όταν ο κόσμος που έχτισες με τα χρόνια γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια όλων. Για μένα αυτή η στιγμή ήρθε εκείνο το βράδυ, που έπρεπε να είναι γιορτή — το πάρτι για την επιτυχία του συζύγου μου.
Υπέμεινα, προσπαθούσα να μην εμποδίζω και πάντα τον στήριζα. Πολλοί από τους συναδέλφους του δεν ήξεραν καν ότι υπάρχω. Πάντα έλεγε ότι δεν είχα καταφέρει τίποτα στη ζωή, ότι χωρίς αυτόν θα χαθώ και ότι απλώς με λυπόταν. Τον πίστευα. Προσπαθούσα να αποδείξω το αντίθετο, αλλά το μόνο που άκουγα ήταν:
— «Είσαι απλώς η γυναίκα. Ξέρε τη θέση σου.»
Και να λοιπόν — άλλη μια βραδιά γεμάτη καλεσμένους. Φωνές, ήχοι ποτηριών, συγχαρητήρια. Αυτός — στο κέντρο της προσοχής, κι εγώ — δίπλα του, σαν όμορφο αξεσουάρ. Όλα όπως πάντα… μέχρι την πρόποσή του.
Σηκώθηκε, ύψωσε το ποτήρι και είπε:
— «Ευχαριστώ όλους όσους με βοήθησαν να πετύχω. Αν και, για να είμαι ειλικρινής, τα κατάφερα όλα μόνος μου. Μόνο εγώ. Κι εσύ, αγαπητή μου…» — χαμογέλασε κοιτώντας με. — «Ελπίζω επιτέλους να καταλάβεις ότι είναι καιρός να βρεις μια πραγματική δουλειά και να σταματήσεις να κάθεσαι στον σβέρκο μου. Αλλιώς μπορεί κάποιος να με πάρει μακριά από την οικογένεια κι εσύ να κάθεσαι στο σπίτι να βλέπεις τα σίριαλ σου.»
Ακούστηκαν αμήχανα γελάκια. Κάποιοι απέστρεψαν το βλέμμα, άλλοι χαμογέλασαν ειρωνικά. Μα συνέχισε:
— «Πάντα έλεγα: ο γάμος είναι επένδυση. Αλλά μερικές φορές οι επενδύσεις δεν αποδίδουν. Και φαίνεται ότι είμαι κακός επενδυτής.»
Τότε κάτι έσπασε μέσα μου. Για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια σηκώθηκα και μίλησα. Μετά τα λόγια μου ο άντρας μου έμεινε άναυδος — και οι καλεσμένοι γελούσαν, αλλά αυτή τη φορά με αυτόν. 😲😢 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο👇👇
Σηκώθηκα από το τραπέζι. Στην αίθουσα έπεσε σιωπή — όλοι περίμεναν την αμηχανία μου, αλλά μίλησα ήρεμα και σταθερά:
— «Ξέρεις, πάντα έλεγες ότι τα πέτυχες όλα μόνος σου. Ίσως να σου θυμίσω κάτι; Το πρώτο συμβόλαιο με τους ξένους συνεργάτες το υπέγραψα εγώ. Εγώ ξενυχτούσα με μεταφράσεις και διαπραγματεύσεις, ενώ εσύ κοιμόσουν.»
Οι καλεσμένοι αντάλλαξαν βλέμματα. Ο άντρας μου προσπάθησε να χαμογελάσει, αλλά δεν τον άφησα να μιλήσει:
— «Και το δεύτερο μεγάλο συμβόλαιο — κι αυτό εγώ το υπέγραψα. Εσύ δεν ήξερες καν πώς να χειριστείς τη συζήτηση και μου ζήτησες να “καθίσω απλώς δίπλα”. Μετά το παρουσίασες σαν δική σου νίκη.»
Άκουσα κάποιον στο τραπέζι να ψιθυρίζει έκπληκτος: «Δεν είναι δυνατόν…».
— «Ήθελες πάντα να μένω στη σκιά. Να μην ξέρει κανείς πόση δύναμη έβαλα σ’ αυτή την επιχείρηση. Αλλά η αλήθεια είναι πως χωρίς εμένα δεν θα είχες ούτε τη μισή επιτυχία.»
Έφτιαξε νευρικά τη γραβάτα του, αλλά συνέχισα πιο δυνατά:
— «Και, παρεμπιπτόντως, τα χρήματα για την εκκίνηση — δεν ήσουν εσύ που βρήκες τον επενδυτή. Ο πατέρας μου ήταν που σου έδωσε το κεφάλαιο. Και όχι ως δάνειο, όπως σου αρέσει να λες, αλλά απλώς γιατί πίστευε σε μένα. Όχι σε σένα. Σε μένα.»
Ένας ψίθυρος διέτρεξε την αίθουσα. Κάποιοι σήκωσαν τα φρύδια, άλλοι άφησαν το ποτήρι. Ο άντρας μου χλώμιασε.
— «Λοιπόν, αγαπητέ, έχεις δίκιο μόνο σε ένα: μερικές φορές οι επενδύσεις δεν αποδίδουν. Η οικογένειά μου επένδυσε τα πάντα σε σένα. Αλλά τώρα όλοι βλέπουν τι είδους “ανεξάρτητος” άντρας στέκεται μπροστά τους.»