Η Σοφία Βούλτεψη υπεραμύνθηκε της κυβερνητικής γραμμής απέναντι στην Κατερίνα Ταγαρά, την ώρα που η δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας μιλά για παράνομες επιδοτήσεις και πολιτικές πιέσεις.
Ένας ακόμη καυγάς στην ΕΡΤ από την Σοφία Βούλτεψη αυτή την φορά απέναντι στην Κατερίνα Ταγαρά έφερε στο φως μια εξαιρετικά ανησυχητική ρητορική εκ μέρους της κυβερνητικής παράταξης, η οποία φαίνεται να υιοθετεί πλέον μια στρατηγική ευθείας απαξίωσης των ελεγκτικών μηχανισμών, ακόμα και όταν αυτοί προέρχονται από τον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το κεντρικό σημείο τριβής αφορά τη δικογραφία-φωτιά που διαβιβάστηκε στη Βουλή, η οποία περιλαμβάνει στοιχεία για παράνομες εξυπηρετήσεις και «γαλάζια ρουσφέτια» στις αγροτικές επιδοτήσεις. Αντί η κυβέρνηση να επιδείξει τη δέουσα θεσμική σοβαρότητα απέναντι σε ευρήματα που προκύπτουν από νόμιμες συνακροάσεις και εξονυχιστικούς ελέγχους των Ευρωπαίων εισαγγελέων, η κ. Βούλτεψη επέλεξε τον δρόμο της αμφισβήτησης των κινήτρων και της επάρκειας του οργάνου. Η στάση αυτή κρίνεται ως βαθιά αντιφατική για μια παράταξη που αυτοπροσδιορίζεται ως η κατεξοχήν ευρωπαϊκή δύναμη της χώρας.
Όταν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί επικροτούν τις κυβερνητικές επιδόσεις, παρουσιάζονται ως αδιαμφισβήτητες αυθεντίες· όταν όμως εντοπίζουν ενδείξεις ηθικής αυτουργίας σε απιστήματα και ζητούν άρσεις ασυλίας για τουλάχιστον έντεκα βουλευτές, τότε μετατρέπονται σε «εργαλεία» που δήθεν παρεμβαίνουν στην εσωτερική πολιτική ζωή.
Η ρητορική της κ. Βούλτεψη, η οποία άφησε αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαία Εισαγγελέας αξιολογεί τις υποθέσεις, υποσκάπτει το αίσθημα δικαίου της ελληνικής κοινωνίας. Η προσπάθεια να εμφανιστεί το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ως μια «διοικητική αρρυθμία» ή ως μια παρερμηνεία των ευρωπαϊκών υπηρεσιών, προσβάλλει τη νοημοσύνη των αγροτών που βλέπουν τους πόρους τους να κατευθύνονται σε «ημετέρους». Η κ. Βούλτεψη, αντί να τοποθετηθεί για το πώς είναι δυνατόν στελέχη του Οργανισμού να συνομιλούν για ρουσφετολογικές πληρωμές το 2021, επέλεξε να επιτεθεί στην αντιπολίτευση για «λαϊκισμό». Ωστόσο, ο λαϊκισμός δεν βρίσκεται στην απαίτηση για διαφάνεια, αλλά στην προσπάθεια να πειστεί ο πολίτης ότι οι διεθνείς εισαγγελικές αρχές πλανώνται ή εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα.
Η στάση αυτή εγκυμονεί κινδύνους για τη διεθνή εικόνα της χώρας. Η συστηματική επίθεση σε ανεξάρτητες και ευρωπαϊκές αρχές, όταν αυτές αγγίζουν τον πυρήνα της κυβερνητικής εξουσίας, δημιουργεί ένα κλίμα θεσμικής απομόνωσης. Η κ. Βούλτεψη, με την εμπειρία της, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία λειτουργεί με αυστηρά κριτήρια προστασίας των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης και δεν υπακούει σε εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες.