Μετά τον θάνατο της αγαπημένης Μέλπως Ζαρόκωστα, η Ελλάδα ανακάλυψε ποια είναι η μεγαλύτερη εν ζωή ηθοποιός που συνεχίζει να φέρει ζωντάνια στο ελληνικό θέατρο και κινηματογράφο. Η Τζένη Ρουσσέα, στα 93 της χρόνια, αναδεικνύεται σήμερα ως η μακροβιότερη Ελληνίδα ηθοποιός, μια μορφή που έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σκηνή και την ψυχή του κοινού.
Η Ρουσσέα γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’30 και μεγάλωσε σε μια Ελλάδα γεμάτη αναταράξεις, πολέμους και κοινωνικές αλλαγές, αλλά και με μια άνθηση του πολιτισμού που άφησε εποχή. Από νεαρή ηλικία, η κλίση της προς την υποκριτική ήταν εμφανής και επέλεξε να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο του θεάτρου σε μια εποχή που τίποτα δεν ήταν δεδομένο.
Η καριέρα της συνδέθηκε κυρίως με το θέατρο, όπου ξεχώρισε για το ήθος, τη συνέπεια και τη θεατρική παιδεία της. Συμμετείχε σε σημαντικές παραστάσεις, συνεργάστηκε με κορυφαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς, και υπηρέτησε το σανίδι με αφοσίωση για δεκαετίες. Ο ρόλος της ήταν πάντα ουσιαστικός, με ένταση και βάθος, αναδεικνύοντας τη δύναμη της εσωτερικότητας στην υποκριτική.
Σαν μαθήτρια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, το 1954 εμφανίστηκε στον χορό της τραγωδίας του Ευριπίδη «Ιππόλυτος», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, πλάι στον Αλέκο Αλεξανδράκη και την Έλσα Βεργή. Η παράσταση αυτή εγκαινίασε το ιστορικό Φεστιβάλ Επιδαύρου, αφήνοντας ανεξίτηλη τη σφραγίδα της.
Στις 26-27 Μαΐου 1956, πρωταγωνίστησε στο Μεσολόγγι στο θεατρικό χρονικό «Στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου», υπό τη σκηνοθεσία του Πέλου Κατσέλη, στο πλευρό της Αλέκας Κατσέλη, ενώ τα πρώτα επαγγελματικά της βήματα στη σκηνή του Θεάτρου ξεκίνησαν αμέσως μετά, το 1956-1957.
Η Τζένη Ρουσσέα δεν ήταν ποτέ απλώς μια ηθοποιός· υπήρξε σύμβολο υπομονής, δύναμης και αφοσίωσης. Η ματιά της, οι κινήσεις της και η παρουσία της στο σανίδι ήταν πάντα καθαρές και γεμάτες ενέργεια, ενώ οι συνεργασίες της με κορυφαίους της εποχής συνέβαλαν στη διαμόρφωση ενός ασύγκριτου καλλιτεχνικού προφίλ που συνεχίζει να εμπνέει ακόμα και σήμερα.
Με την απώλεια της Ζαρόκωστα, η Τζένη Ρουσσέα αναδεικνύεται όχι μόνο ως η μεγαλύτερη εν ζωή ηθοποιός, αλλά και ως ζωντανή ιστορία του ελληνικού θεάτρου, ένα ζωντανό μνημείο τέχνης, επιμονής και πάθους που συνεχίζει να μαγεύει κάθε κοινό που την παρακολουθεί. Η ζωή και η καριέρα της θυμίζουν πως η αληθινή τέχνη δεν πεθαίνει ποτέ και πως οι θρυλικές μορφές της σκηνής παραμένουν αθάνατες.